Platforma, która przedkłada wnioskowanie nad dopytywanie

Trzej czytelnicy

Każda witryna generowana przez TITI powstaje z myślą o więcej niż jednym odbiorcy i z tego faktu wynika jej struktura. Istnieje człowiek, który przegląda treść pobieżnie — dla niego jest warstwa marketingowa, gdzie wartość przedstawia się szybko i jasno. Istnieje człowiek poszukujący metody oraz stojącej za nią argumentacji — to warstwa naukowa, którą właśnie czytasz. Jest też maszyna lub agent odczytujący witrynę programistycznie — to warstwa agenta, udostępniająca te same treści w formacie, który może przetworzyć inny system.

Te trzy warstwy nie są dekoracją dodawaną na samym końcu. Są obecne w każdej wygenerowanej witrynie, ponieważ odbiorcy są rzeczywiście zróżnicowani: człowiek skanujący tekst, człowiek badający szczegóły i program pobierający dane. Strona, która służy tylko jednemu z nich, zawodzi pozostałych dwóch. Traktowanie wszystkich trzech jako równorzędnych odbiorców to podstawowe założenie projektowe, a nie dodatkowy pomysł.

QPP i ekonomia wnioskowania

QPP oznacza liczbę pytań na projekt (questions per project). Celem jest zero — silnik woli wywnioskować z briefu, co należy zbudować, zamiast zasypywać użytkownika serią pytań pomocniczych. Wnioskowanie bada domenę i podejmuje decyzje; dopytywanie przerzuca pracę z powrotem na osobę, która stworzyła prompt.

Powód jest strukturalny, nie stylistyczny. Każde zadane pytanie to przekazanie zadania z powrotem człowiekowi, a seria pytań zamienia pojedynczy prompt w negocjacje. Przedkładanie wnioskowania pozwala zachować prostą formę współpracy: trafia tu brief, a wychodzi gotowy produkt. Tam, gdzie silnik nie potrafi wywnioskować rozwiązania, powinien zdecydować się na rozsądny wariant domyślny, zamiast wstrzymywać proces pytaniami.

Zero to cel, a nie stan faktyczny. Określamy je jako kierunek rozwoju systemu i nie twierdzimy, że zostało już osiągnięte w każdym projekcie.

Jeden prompt jako dyscyplina

TITI przyjmuje pojedynczy prompt, na którego podstawie bada domenę, decyduje o architekturze, projektuje, buduje, testuje i przygotowuje wdrożenie. Sens jednego promptu nie tkwi w stwarzaniu pozorów wygody — to dyscyplina. Zmusza ona silnik do wzięcia na siebie ciężaru oceny, zamiast przerzucania go na zewnątrz.

Skoro wystarczy jeden prompt, system musi wnioskować samodzielnie: musi zdecydować o architekturze i strukturze bez listy kontrolnej od użytkownika. To znacznie trudniejszy standard do utrzymania. Pojedynczy prompt to ograniczenie, które zmusza silnik do rzetelnego radzenia sobie z tym, co powinien sam rozwikłać.

Jakość jako umowa egzekwowana przez sztywne progi

Jakość jest tutaj umową, a nie dążeniem. Każda warstwa otrzymuje ocenę, a kompilacja, która uzyska wynik poniżej wyznaczonego progu, zostaje odrzucona — nie jest wdrażana. Próg jest barierą, nie wskazówką; jego nieosiągnięcie wstrzymuje proces budowy, zamiast generować jedynie ostrzeżenie.

Audyt ma charakter międzyrodzinny (cross-family): model piszący treść i model oceniający ją należą do różnych rodzin modeli. Model nigdy nie ocenia własnej pracy. Pozwala to uniknąć samokontroli, w której system generujący odpowiedź jest jednocześnie instancją zatwierdzającą — konflikt ten pozbawiłby progi jakościowe jakiegokolwiek znaczenia.

Dlatego próg spełnia swoje zadanie tylko wtedy, gdy sędzia jest niezależny od twórcy, a wynik jest binarny: kompilacja osiąga próg lub go przekracza i przechodzi dalej, albo go nie osiąga i zostaje odrzucona. Nie ma ścieżki wdrażania z zadeklarowanymi usterkami.

Rekurencja jako dyscyplina

TITI służy do budowania i ulepszania TITI. Traktujemy to jako dyscyplinę, a nie jako hasło reklamowe: platforma jest jednym z produktów, które sama tworzy. To pozwala utrzymać rzetelność standardów — silnik podlega tym samym progom, gdy przedmiotem jego pracy jest on sam.

Odbywa się to pod nadzorem człowieka. Człowiek zatwierdza zmiany. Nie jest to autonomiczna samomodyfikacja: TITI nie przepisuje samego siebie bez nadzoru. Rekurencja oznacza, że ten sam silnik i te same kryteria są stosowane do jego własnego doskonalenia, a ostateczna decyzja należy do osoby zatwierdzającej.

Czego TITI nie deklaruje

Przedstawienie zasad byłoby mało rzetelne bez wskazania ograniczeń. TITI nie deklaruje dziś pełnej, bezobsługowej autonomii; to cel rozwoju, a silnik sprawdza się w produkcji, lecz autonomia to kierunek, do którego dążymy, a nie obecny stan.

TITI nie twierdzi, że wskaźnik QPP wynosi już zero — zero to cel. Platforma nie publikuje też konkretnych stawek: subskrypcje odblokowują dostęp, a tokeny finansują realizację, lecz kwoty te są celowo nieustalone i nie będziemy ich zmyślać, by brzmieć wiarygodnie.

And TITI does not claim that the resident chat executes orders or payment end-to-end today. The chat is the interface; what it can complete on its own is a separate question from what the engine can build. Naming these non-claims is part of the contract.